voorkeur geslacht baby
Mama &zo

Voorkeur voor het geslacht van je baby!

Dit artikel is geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Het is niet de bedoeling mensen te kwetsen!

Wij wilde het geslacht niet weten.

Als je zwanger bent dan hoor je direct allerlei speculaties waarom het juist een meisje of een jongen zou worden. Wij hadden niet de behoefte om het in onze zwangerschap al te weten en het leek ons leuk om het tot het einde als verassing te houden. ‘Helaas’ gebeurde dit niet zoals gepland want ik kreeg het geslacht plotseling te horen toen we een echo kregen op de negenmaandenbeurs! Merijn was er niet eens bij en dat was verre van leuk..

‘Nou, Pietje is er druk bezig in je buik hoor!’ zei de echoscopiste enthouast. ‘Ehm, noem jij iedere baby Pietje?’ Nee, alleen jongetjes de meiden noem ik truus! Nou en bedankt. Ahum!

Ik heb toen direct Merijn gebeld om het verhaal te vertellen en terwijl hij op het perron de trein vanuit zijn werk naar huis nam, hoorde hij dat hij een zoon kreeg.

Een misselijke uitspraak op tv.

Ik vind het totaal niet jammer dat we geen meisje hebben gekregen en ik had waarschijnlijk precies hetzelfde gezegd als het andersom was geweest. En zelfs al zou er ooit een tweede aankomen, maakt het me nog steeds helemaal niks uit! Ik vind twee broertjes net zo leuk als een jongen & een meisje maar dat wil er bij sommige absoluut niet in.

Laatst hoorde ik de uitspraak uit het programma Vier handen op een buik: ‘Ja het is een meisje. Op zich wel jammer dat het een meisje is want het was bijzonderder geweest als het een jongen was geweest. Ja ik weet niet, voor een vader is het wel gaaf om een zoon te krijgen’. Ik vond het zo’n misselijke uitspraak. Dat je een voorkeur hebt vind ik al vreemd maar goed, dat kan. Maar waarom is het een meer bijzonder dan het ander? Dat kan er in mijn ogen niet in.

Voorkeur voor het geslacht van je baby?!

Onze geslachtsbepaling ging dus iets anders dan gepland. Ik hoor van steeds meer mensen dat ze een voorkeur hebben voor een geslacht. Degene die een voorkeur hebben beweren dat íedereen een voorkeur moet hebben. Nou, dat was in ons geval absoluut niet waar!

Totdat de echoscopiste zich versprak, heb ik altijd gedacht dat het een meisje was en dat is eigenlijk best gek want ik vind mezelf meer een jongensmoeder! Ik ben zelf geen meisjesmeisje, nooit geweest ook en ik zag al op tegen de staartjes en de vlechtjes die ik zou moeten maken. Ik vind alle roze zachte fleurige pakjes dan wel weer helemaal geweldig.

We hadden toen nog geen naam voor James en het enige voordeel was dat we nu gericht een naam konden bedenken. Een lijstje met jongensnamen was er al maar die meisjesnamen konden we maar niet verzinnen dus op zich kwam dat wel goed uit.

Het is uberhaubt al een wonder om zwanger te worden.. het geslacht doet er in mijn ogen ook niet zo toe! James is een gezonde knul en ik denk dat dàt het allerbelangrijkste is!

Had jij een voorkeur voor een jongen of een meisje? en zo ja, waarom? ik ben erg benieuwd.

 

(Visited 277 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

2 Reacties

  • Reageer Felicia 10 april 2017 om 09:01

    ja ik had een sterke voorkeur voor een jonge
    maar toen de eerste een meisje bleek bij de 20 weken echo vond ik het opeens wel heel leuk ook speciaal een

    meisje van ons samen. bij de tweede wilde ik wel weer heel erg graag dat het een jonge werd
    en toen bij de 20 weken echo werd verteld dat het weer een meisje was werd ik toch wel eventjes licht teleurgesteld. na haar geboorte voelde ik mij er heel erg schuldig om want ze was zo lieve en rustige baby en zo zacht lief meisje en nog steeds en ze is super gek op mij
    ze was een heel makkelijke baby en peuter
    nu hebben wij drie meisjes van 8 6 en net 1 jaar en ben ik in augustus uitgerekend van de vierde
    vandaag super zenuwachtig want bij de 20 weken echo krijgen wij te horen wat het is
    nu weet ik niet precies te zeggen waarom mijn voorkeur uit gaat naar een jongen maar misschien omdat ik ook niet een ster ben in vlechten en dat soort dingen mijn man dan weer wel haha
    als ik smorgends vertrek naar het werk doet hij dan ook hun haar
    maar ook om de reden dat ik als kind altijd een beetje opkeek naar jongens
    leuk geschreven trouwens.

  • Reageer Sandy 19 mei 2017 om 13:52

    Ik had wel een voorkeur.
    Toen ik zwanger was van de eerste wil de ik graag een zoon. Deels was dat denk ik geïndoctrineerd. Mijn moeder wilde graag zoons, maar kreeg dochters. Mijn zus wilde graag zoons, maar kreeg ook dochters. Nou misschien kreeg ik dan wel die zoon. Toen ik te horen kreeg dat ik een zoon verwachte was ik heel erg blij. Het klinkt een beetje kinderachtig, maar ik dacht: Ikke lekker wel!
    Maar goed, deels geïndoctrineerd en deels uit angst. Ik ben zelf een meisje geweest (nu een vrouw) en ik vond het wel zwaar. Meisjes zijn zo hard en gemeen. Ik sta zelf ook niet altijd even sterk en zelfverzekerd in het leven, hoe ben je dan een goed voorbeeld voor je dochter?
    Dat gezegd hebbende, nadat mijn zoon geboren was, realiseerde ik me dat hij net zo goed een meisje had kunnen zijn. Wat ik voor hem voel, dat gaat veel dieper dan voorkeur voor geslacht.

    Toen ik zwanger was van de tweede wilden we het geslacht niet weten. Dit keer wilde ik graag een meisje. Ik vond het niet meer zo’n enge gedachte om een meisje op te voeden. Ik vond het ook wel een gaaf idee: Grote broer en klein zusje. Ik had zelf ook wel graag een broer gewild. Ik had bij beide zwangerschappen verschrikkelijk last van de hormonen. Ik voelde me dan opeens verschrikkelijk schuldig over mijn voorkeur. Daar werd ik dan weer heel verdrietig door, om vervolgens helemaal blij te worden van de gedachte elk weekend langs de lijn te staan bij twee voetbalwedstrijden. De laatste weken van de zwangerschap noemde ik mijn zoon bij naam. Het was geen voorgevoel, maar ik vond het wel nodig om de juiste balans weer te vinden. Ik neeg zo erg naar een meisje dat ik bang begon te worden dat ik misschien teleurgesteld zou zijn bij de bevalling. En dat mocht absoluut niet gebeuren. Ik was ook niet teleurgesteld. Ik had in mijn geboorteplan geschreven dat mijn man mij moest vertellen of we een zoon of dochter erbij hadden gekregen, maar daar heb ik hem de kans niet voor gegeven. In mijn enthousiasme riep ik zelf: “Een zoon”.

    Twee zonen dus, één niet meer of minder gewenst dan de ander, voorkeur of niet. En als de één in mijn hoge hakken loopt en de ander mijn haarband op heeft, pak ik de camera erbij en roep ik dat ik TOCH twee dochters heb!

    Mijn punt is dan ook, dat voorkeur niet iets is wat je kunt aan- of uitzetten. In mijn geval verschilde het per zwangerschap. En de reden kan zijn opvoeding, levenservaring, emotie of het gevolg van een profetische droom voor mijn part. Voorkeur is ook niet verschrikkelijk denk ik. Als je maar niet naast de wieg van je pasgeboren baby staat en denkt: “Was je maar een meisje/jongen”

  • Schrijf een reactie