ervaring MRI- scan
De ziekte van crohn &zo

Mijn ervaring met een MRI- scan en contrastvloeistof

Een drukke ziekenhuismaand voor de boeg!

Ik zit tegenwoordig vaker op het toilet dan op de bank en ondanks dat ben ik blij. Nu ik buikpijn heb moesten ze toch zien waar al die klachten precies vandaan komen? Ik verwacht dus een duidelijkere uitslag van de mysterieuze bloeduitslagen van de afgelopen periode.

Zoals eerder geschreven staat er aankomende maand een drukke ziekenhuismaand voor de boeg! Ik heb veel onderzoeken en uitslagen op de planning. Spannend maar dan ben ik er wel vanaf en hoop ik in December niet al te veel terug te hoeven. Even een maandje geen afspraken zou echt top zijn!

Ik wil niet voor verassingen komen te staan.

Ik ga laat naar bed maar ik kan niet slapen. Ik besluit nog even het boekje ‘MRI- dunne darm’ door te lezen, wat is overigens al meer dan 10x had gedaan maar misschien lees ik wat over het hoofd. Ik lees het nu gewoon voor de 11e keer. Ik wil niet voor verassingen komen te staan.

Mijn gedachten dwalen af. Ik begrijp niet waarom ik dat zeewier nu niet nodig heb om mijn darmen leeg te maken. Te laxeren. Ik google even op ‘MRI- scan dunne darm’ en daar komen totaal andere voorbereidingen uit dan wat er in mijn boekje staat. Ik zie maagsonde voorbijkomen en nog veel meer ellendige voorbereidingen. Zou ik dan het verkeerde boekje hebben meegekregen? Vast niet. Ik lees verder. Ik moet een uur van te voren aanwezig zijn, 1 liter contrastvloeistof drinken en ik krijg een infuus waardoor het medicijn buscopan in mijn bloedbaan wordt gespoten.

Buscopan wordt omschreven als niet prettig. Je kunt hier namelijk wazig van zien. Geen probleem, dat zie ik toch wel. Dit medicijn zorgt er voor dat mijn darmen stil komen te liggen. Ik denk dat ze zo dan extra mooie foto’s kunnen maken ofzo. Ik lees verder. Tijdens het onderzoek wordt mij gevraagd of ik mijn adem kan inhouden, 4 tellen en 25 tellen. Ik besluit genoeg te hebben gelegen en leg het boekje weg. Terwijl ik een paar keer oefen om mijn adem 25 tellen in te houden wat overigens niet lukt, besef ik me dat over 4 uur de wekker gaat. Ik moet nu ècht gaan slapen.

Ik ben wat zenuwachtig maar zo moeilijk is het niet, toch?

De wekker stond om 6:00 uur en samen met mijn moeder en mijn inmiddels beroemde ziekenhuistas vertrokken we richting het ziekenhuis. Ik mocht niks ontbijten en slechts wat slokjes water drinken. Nèt op tijd kwamen we aan. Een MRI- Scan is toch eigenlijk heel simpel? Ik lig gewoon stil in een wat smallere buis, hoe simpel kan een onderzoek zijn? toch? best makkelijk want het doet in ieder geval geen pijn en dat is al heel wat! Toch ben ik zenuwachtig. Ik heb buikpijn en moet vaak naar het toilet. Ik vraag me af hoe ik dit moet doen als ik in die tunnel lig. Verstand op nul, ik heb weinig keus en met de woorden ‘Het is zoals het is’  loop ik verder.

Aangekomen in het UMC hoef ik niet meer naar de route te kijken, die weet ik nog van de DEXA-SCAN.

‘Wat is uw naam?’ vraagt de balie medewerkster. ‘Lonneke van wan.. de Win’ antwoord ik. Tjee, wen steeds meer aan mijn nieuwe oude achternaam.
‘U moet rechtdoor, einde van de gang links en dan kunt u plaats nemen in wachtkamer 2′ zegt de balie medewerkster vriendelijk. Yoooo, doen wij !
Daar aangekomen tel ik zo’n 6 mensen in de wachtkamer. Ik krijg al snel een liter contrastvloeistof voor mijn neus en de taak om dit binnen een uur op te drinken. ‘Mevrouw, u mag onder het drinken gewoon naar het toilet’ zegt de assistente. ‘Fijn, dat ik van u naar het toilet mag’ antwoord ik sarcastisch. Ze loopt weg, ik kijk mijn moeder aan en we beginnen allebei te grinniken. ‘Fijn Lon, dat je tóch nog naar het toilet mag’ Herhaald mijn moeder lachend.

Contrast vloeistof binnen èèn uur opdrinken.

Ik schenk mijn eerste glas troep in en neem een klein slokje, owja, dat is 100x beter dan zeewier, dit gaat vast lukken.
Het lijkt alsof iedereen zijn of haar mooiste kleding heeft aangetrokken om vervolgens een half uur stil te moeten liggen in een te smalle buis. Ik zit daar als een zielige hoopje mens in een rolstoel, met een te bleke huid door de misselijkheid of de zenuwen, in een joggingbroek en t-shirt. Iedereen speelt met een smartphone of leest de krant terwijl ik daar zit met een liter troep. Ik vind het dan ook vreemd dat ik dit moet opdrinken met inmiddels 10, ik ga er van uit patiënten, om mij heen. Maar goed, ik doe alsof ik, net zoals hun, ook een gewoon mens ben en pak heel interessant mijn ipad uit mijn tas en begin te drinken.

Als het bijna tijd is en ik de liter nog niet helemaal op heb. Fluister ik tegen mijn moeder: Mam, in het Sint Anna zaten we alleen als ik dit drankje moest drinken, toen kon je ongemerkt een beetje weggooien. ‘Nu ook’ zegt mijn moeder. Ze pakt mijn volle beker troep en loopt naar de wc. ‘Zo, nu jij’ zegt ze.

Ik kijk om me heen en op het moment dat ik wil opstaan hoor ik: ‘Mevrouw de Win?’ Ik kijk mijn moeder aan en we doen beide ons best om onze lach in te houden. ‘Sorry, het is nog niet helemaal op, ik krijg het écht niet meer weg’ zeg ik op mijn allerzieligst. ‘Toch kom ik je halen’ antwoordt de MRI SCAN medewerkster vriendelijk.
Mijn moeder geeft me een knipoog en zegt: ‘Het is zo voorbij, over een half uur zitten we weer in de auto terug, het komt wel goed’.

Als zij het kan, kan ik het ook!

Ik heb geen metaal meer aan mijn lijf of in mijn broekzakken dus ik mag gelijk door naar de patiëntenstoel om het infuus te laten aanleggen. Ze vraagt of ik het onderzoek al vaker heb gehad en ik geef aan dit meerdere malen heb ondergaan in een ander ziekenhuis. Gelukkig legt ze alles nog een keer uit en vraagt ze op het laatst of ik zenuwachtig ben. ‘Nee dat niet, ik ben alleen bang dat ik niet 25 tellen mijn adem in kan houden, ik heb geoefend maar toen lukte het niet’ antwoord ik redelijk koel. ‘Komt goed, ik ga even kijken of de MRI-SCAN vrij is en dan kunnen we beginnen’ zegt ze vriendelijk.

Ik zat daar achter een gordijntje i.v.m privacy maar door een kleine opening zag ik dat er een kind uit de MRI SCAN klom. ‘Heeft u al een afspraak bij de internist voor de uitslag’ hoor ik de MRI-SCAN medewerker vragen aan de moeder van het best wel jonge kind, in ieder geval te jong, voor zo’n onderzoek. ‘Ja, we zitten hier de hele dag!’ antwoordt de moeder.

Ik zucht, ik dacht dat ik jong was voor al deze onderzoeken en ik weet heus wel dat het altijd erger kan, maar toch, dit meisje was echt nog te jong! Ik had/heb medelijden met dit meisje maar zij lijkt het geen probleem te vinden. Ze huppelt met haar knuffel uit de ruimte en ik kan haar nog nét horen zeggen: ‘Het was een makkie maar op het laatst had ik jeuk aan mijn neus, gelukkig was het toen al klaar!’ Ze tovert onbewust een glimlach op mijn gezicht. Ik dacht: als zij het kan, kan ik het ook! Het verschil is alleen dat zo’n meisje gelukkig niet weet wat er allemaal gebeurd of waarom.. En ik wel.

Het onderzoek kan beginnen!

Yes, ik mag! Ik neem plaats op mijn buik, ik krijg oordopjes, een koptelefoon, een plank op mijn rug en ik word aangesloten aan een pompje waar de buscopan in zit. Het onderzoek kan beginnen!
Wonder boven wonder ging het vasthouden van mijn adem best goed en was het onderzoek binnen 20 minuten afgelopen. Ik ben er vanaf maar zie inderdaad nog slechter dan ik al zag.

De MRI- scan medewerker rolt mij naar mijn moeder. Ik krijg een kus en ze weet, zonder iets te vragen, dat ik me niet lekker voel. We rollen naar het winkeltje in het ziekenhuis en kopen daar wat drinken, nog even naar het toilet en dan richting de auto. Op weg naar huis met nog meer troep in mijn lichaam dan ik al had.

Ik ben zo vreselijk moe.

 Ik ben ongekend moe en daar irriteer ik me aan. Oke, ik heb niet zo goed geslapen maar mijn moeder ook niet al te lang. Ik heb net nog een half uur mogen liggen én ik kan nu al niet wachten op het moment dat ik naar bed kan. ‘Je bent ziek Lon, dat hoort sowieso bij de ziekte van Crohn. Als deze nu actief is, is dat heel normaal’ zegt mijn moeder. Ja, dat kan allemaal best en tóch irriteert het mij. Ik ben 21 en zij 54, zij gaat straks nog werken terwijl ik naar bed MOET omdat ik anders de dag niet doorkom.
Ik rijd nog even mee naar mijn moeder thuis om wat te drinken, zodra we het op hebben word ik thuis gebracht en thuis aangekomen begroet ik de honden en verontschuldig me dat ik even geen tijd heb en naar bed ga.

Inmiddels heb ik heerlijk geslapen & weer een klein beetje gegeten. Ik heb nog steeds buikpijn en moet veel naar het toilet. Maar ik ben thuis! De verwarming staat aan en de bank wordt voor mij geïnstalleerd tot een lekkere warme zachte plek om de avond op door te komen. Op zulke momenten besef ik me maar al te goed, dat ik geweldige mensen om mij heen heb, die het allemaal nét wat makkelijker maken voor mij.

Morgen heb ik een rustdag en donderdag en vrijdag mag ik weer!

Tot dan!

(Visited 5.111 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

2 Reacties

  • Reageer Carolien 30 juni 2017 om 11:43

    Ik heb vandaag hetzelfde onderzoek. Vond de contrastvloeistof niet heel vies. Zat eigenlijk geen smaak aan en kreeg een fles aardbeiensiroop erbij. Moest daarintegen wel 2x 900ml drinken. Al ziet het er uit als behangplaksel. Kreeg 1,5uur om het op te drinken. Ben nu bezig dus erg benieuwd of ik het allemaal op krijg.

    • Reageer Lonnekedewin 4 juli 2017 om 14:47

      Hallo Carolien, wat een geluk dat je er aardbeiensiroop bij kreeg. Ik moest het zonder doen maar zoals het gezegd is het drankje op zich best prima te drinken. Hoe is het onderzoek verlopen? Heb je inmiddels al een uitslag? Sterkte!

    Schrijf een reactie