Heftig trauma
Persoonlijk

Mijn trauma locatie opzoeken, heftig!

Mijn eerste darmonderzoek was onmenselijk!

Het was april 2010 toen bij mij de ziekte van Crohn geconstateerd werd. Mijn ziekte van Crohn bleek al snel ernstig te zijn. Ik heb meerdere malen een darmonderzoek (coloscopie) moeten ondergaan. Je weet wel, zo’n slang die veel- te- dik is en via de achterkant naar binnen moet om je darmen te kunnen bekijken.

Mijn broer was datzelfde jaar ook geconstateerd met de ziekte van Crohn. Ik wist dus precies hoe zo’n darmonderzoek zou verlopen. Het was verschrikkelijk, vertelde hij en dat heb ik uiteindelijk ook zelf zo ervaren. Onmenselijk!

Mijn eerste darmonderzoek was een drama. Allebei mijn ouders waren erbij en stonden op de gang te wachten terwijl ze mij krijsend van de pijn op de onderzoekstafel hoorde liggen. Ik heb later gehoord dat mijn moeder bijna naar binnen wilde gaan om te kijken wat er aan de hand was. De arts reed mij met de rolstoel naar buiten. Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn ouders weer te zien. Het was een verschrikkelijk tijd.

Ik heb 10x geschreeuwd van de pijn en hard!

Je kunt voor het darmonderzoek kiezen voor een roesje. Dit deed ik uiteraard maar dat hielp niets. De darmonderzoeken die daarop volgde verliepen precies hetzelfde. Het onderzoek wat steeds terug komt in mijn hoofd is de keer dat mijn darmen verkeerd lagen. Drie verpleegkundige en de arts waren op mijn buik aan het duwen zodat de onderzoeksslang er goed tussendoor kon. Ik heb geschreeuwd van de pijn èn hard!

Het is logisch. Mijn darmen zaten vol ontstekingen. Ik kon nauwelijks eten, laat staan dat er een veel- te- dikke slang door al die ontstekingen heen moest. Ik heb toen gezworen dat ik nooit meer een darmonderzoek wilde ondergaan zonder narcose. Dit werd gehoord, althans voor èèn keer. Het darmonderzoek verliep wederom pijnlijk maar tijdens het onderzoek werd er een dubbele dosis Dormicum in mijn infuus gespoten waardoor ik iets minder mee kreeg van alles wat er gebeurde.

Dit darmonderzoek, op zo’n pijnlijke manier, heb ik wel 10x moeten ondergaan voordat ik werd doorgestuurd naar mijn huidige ziekenhuis.

Een levenloos lichaam bij de spoedeisende hulp!

De spoedeisende hulp was een plek waar ik regelmatig kwam door mijn klachten. Het was toen niet bekend wat er precies met mij aan de hand was. De medicijnen die ik voor mijn ziekte van Crohn had, brachten vaak nare bijwerkingen met zich mee waardoor ik uiteindelijk maar radeloos naar de spoed reed.

Prednison is zo’n medicijn. Ik werd in de ochtend wakker en kon mijn beide benen niet meer bewegen. Ik had zoveel pijn dat ik naar de auto ben gekregen. Ik kon geen stap meer verzetten. In het ziekenhuis, bij de spoedeisende hulp, werd ons verteld dat je bij het gebruik van Prednison op langere termijn, zonder iets te doen je benen kunt breken. Dit was bij mij niet het geval en de pijn trok later die dag langzaam weg..

De spoed zit in kelder van het ziekenhuis. Het mortuarium zit daar ook. Samen met mijn moeder was ik aan het wachten op arts toen er plotseling een levenloos lichaam voor bij kwam rijden. Dat gebeurd nou eenmaal in het ziekenhuis maar ik ben hier zo van geschrokken dat ik nooit meer, nu nog steeds niet, alleen in dezelfde ‘kelder’ wil lopen.

Ik heb een trauma opgelopen.

Ik heb in deze tijd een trauma opgelopen in dit ziekenhuis. Het werd voor mij steeds moeilijker om naar het ziekenhuis te gaan en dat terwijl ik deze locatie regelmatig moest bezichtigen. Ik werd toen toevallig overgeplaatst naar mijn huidige ziekenhuis. Zij hadden toen geen behandelmogelijkheden meer, anders had ik allang een stoma gehad.

Afgelopen week had ik opnieuw een afspraak in dat ziekenhuis. Ik moest namelijk de neuroloog voor het ‘flauwval’ probleem. Klik hier als je dit artikel nog niet hebt gelezen. Ik werd doorgestuurd via de huisarts en we besloten allebei (omdat we beide hopen dat het voor korte duur zou zijn) het in mijn plaatselijke ziekenhuis te laten onderzoeken.

De eerste keer bij de neuroloog ging prima. Ik liep weer naar dat ene bekende kamertje waar ik zoveel jaren geleden ook zat. Het was bizar om dezelfde neuroloog als jaren geleden weer te zien. In mijn leven is er zoveel veranderd in al die jaren en hij zit nog steeds in datzelfde kamertje. Heel apart. Deze neuroloog dacht toen der tijd dat ik MS had. Hij was blij om te zien dat het ‘goed’ met mij ging. Hoewel ik daar natuurlijk niet voor niets zat..

Het zweet brak mij uit toen ik weer naar die ene kelder moest.

Ik vertelde hem wat er aan de hand was. De neuroloog besloot een aantal onderzoeken te plannen om epilepsie en andere nare dingen in mijn hoofd uit te sluiten. Meestal ging mijn moeder altijd mee met dit soort nare onderzoeken maar zij zit in het zonnige Spanje. Lisa ging mee, zoals ze eigenlijk al maanden doet, zodra ik het ziekenhuis binnenliep en ik erachter kwam dat ik naar de kelder moest voor het onderzoek werd ik gespannen.

Ik balde mijn handen in een vuist, kneep in mijn eigen duimen en het zweet brak mij uit. Lisa liep als eerst de kelder in om te kijken of alles ‘oke’ was en er dit keer geen levenloos persoon op de brancard lag. Dit was niet het geval en dus liep ik verder naar mijn afspraak.

’s avonds kwamen de tranen.

Het onderzoek verliep prima maar ik wacht blij toen ik naar huis mocht. ’s avonds in bed kwamen de tranen. Het deed mij meer dan ik dacht om terug te zijn in dat ziekenhuis. Ik heb daar echt een trauma opgelopen, dat is wel duidelijk. Het is voor mij niet meer een plek die vertrouwd aanvoelt. Wat zeker een must is als patiënt zijnde. Je moet kunnen bouwen en vertrouwen op de artsen die rondlopen.

Een beetje spanning en afschuw van het ziekenhuis hebben meer mensen maar het moet geen extra spanningen opleveren. Gelukkig heb ik nog maar twee afspraken in dat ziekenhuis, mits alles goed is natuurlijk en mocht dat niet het geval zijn zal ik mezelf laten overplaatsen naar mijn huidige ziekenhuis. Wel zo makkelijk, daar zitten de rest van mijn artsen en qua communicatie over het medicijngebruik is dat efficiënter.

De volgende twee afspraken overleef ik vast nog wel maar het blijft bizar dat dit mij na zoveel jaren nog steeds herinnerd aan een hele nare vervelende tijd met ondraaglijke buikpijnen en onderzoeken.

Herken jij dit verhaal? Hoe ga jij hiermee om?! Laat het weten in de comments.

(Visited 325 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

1 reactie

  • Reageer gre Luttik 5 september 2017 om 10:43

    Nou Lonneke,
    En dan heb jij de tijd nog niet eens meegemaakt dat die kijkslangen niet bestonden! Dan moest je op je ellebogen en knieën op een bank en dan staken ze een ijzeren buis in je kont. Roesjes? Daar hadden ze in die tijd nooit van gehoord. Hoe zou je ook overeind op je knieën met je rug doorgezakt dat onderzoek kunnen ondergaan, he?
    Daar heb ik een trauma van.

  • Schrijf een reactie