Mijn lichamelijke klachten waren een psychisch probleem
Persoonlijk

Mijn lichamelijke klachten waren een psychisch probleem! DEEL1

Mijn buikpijn werd heviger zonder oorzaak.

Geen zorgen, de titel wordt verklaarbaar in dit artikel. Laat ik maar bij het begin beginnen.

In de laatste klas van mijn middelbare school ging het niet goed met mij. Ik zat in mijn examenjaar en ondanks het feit dat ik er goed voorstond, ging het slecht. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten die aldus de artsen onverklaarbaar waren. De buikpijn begon toen hevig toe te nemen wat ervoor zorgde dat ik regelmatig bij de huisarts zat omdat het niet meer vol te houden was.

Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis waar zij verschillende onderzoeken hebben uitgevoerd om mijn buikpijn te verklaren. Het komt blijkbaar regelmatig voor dat jonge vrouwen last hebben van buikpijn waar uiteindelijk niets uitkomt. Dit is lastig, er zit in een buik en dan vooral bij de vrouw een hele hoop waarvan je last kunt hebben en je bent dan ook wel even bezig om uit te zoeken wat er aan de hand is.

Met een te kort aan vitamine en fruit werd ik naar huis gestuurd.

Mijn arts stuurde mij naar huis met de woorden: ‘Je hebt vitamine te kort, eet meer fruit en groente dan komt alles goed’. Ik was dol op groente en fruit, dit nam ik iedere dag mee naar school en at ik netjes op. Apart, ik deed mijn best hier extra op te letten. Ik moest het de tijd geven. De dagen werken weken en de weken werden maanden. Het hielp helemaal niets.

Mijn examenjaar had ik uiteindelijk prima kunnen afsluiten, inclusief diploma. Dat was een zorg minder. Ik wist precies wat ik wilde doen en startte de opleiding Helpende zorg en welzijn. Ik kocht een scooter van mijn spaargeld en op deze manier probeerde ik mezelf weer iets positiever in het leven te laten staan. Dit ging niet.

Ik kreeg een ongeluk op de scooter. Mijn lichamelijke klachten zaten psychisch!

De buikpijn werd heviger en niemand wist wat er precies aan de hand was tot dat ik op een winterdag, vroeg in de ochtend, op weg ging op mijn scooter naar mijn werk. De bocht was iets te klein of ik had de bocht verkeerd ingeschat, gleed uit en viel op de grond met een deel van de scooter op mijn hoofd. Dat deed pijn. Ik werd door omstanders geholpen en ben samen met mijn ouders naar het ziekenhuis vertrokken.

Ik had vermoedelijk een hersenschudding en moest een nacht in het ziekenhuis blijven op de kinderafdeling. Ik was nog minderjarig en in overleg mocht mijn moeder deze nacht bij mij slapen. Dat voelde veilig, ik had immers nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Ik had die dag een aantal onderzoeken en scans gehad waarvoor ik een dag moest wachten op de uitslag.

De volgende ochtend kwam er een witte jas binnen wandelen die mij precies ging uitleggen wat mijn probleem was. Ik had helemaal nergens last van. Ik zat in een cirkel en zou de pijn verbeelden. Het zat allemaal in mijn hoofd. Ik had een psychisch probleem en een bezoek aan de GGZE was een aanrader. Ik viel huilend in de armen van mijn moeder, zij huilde met mij mee.

Lees nu ook: Deel 2!

Je leest morgen deel 2 op LonnekeSchrijft, in dat artikel kun je lezen dat het een bizarre tijd is geweest waarin ik twee goede vrienden ben verloren en ik stemmen kreeg in mijn hoofd.

(Visited 499 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

2 Reacties

  • Reageer gre Luttik 14 oktober 2017 om 10:07

    Nou, Lonneke, over dat hoofd! Ik mag hopen dat je er inmiddels achter bent dat wie tegen jou zegt dat de problemen van buikklachten in die mate die je beschrijft jouw hoofd als OORZAAK aanwijzen waarschijnlijk zelf een probleem hebben. Maar ik neem aan dat je dat nu ook wel weet.
    Bij mij begonnen de klachten met de overgan van lagere school naar M.O. En verergerden in de samenklap. Toen kreeg ik ook de diagnose. Maar ook toen in 1968 werd je volgestouwd met kalmeringsmedicatie. Juist toen.
    We weten gelukkig beter. Tuurlijk, stress en vermoeidheid gedurende langere tijd hebben hun invloed maar zijn niet oorzaak.

  • Reageer Evelyne 14 oktober 2017 om 19:33

    Wat heftig!

  • Schrijf een reactie