ik stond aan haar ziekenhuisbed
Persoonlijk

Ik stond deze keer aan háár ziekenhuisbed!

Je hebt altijd honger of dorst op momenten dat je niet mag eten.

Tja dit was de eerste keer dat ik aan de andere kant van Het bed stond. Ik werd deze keer niet lekker in slaap gebracht voor een of ander vervelend onderzoek maar Lisa moest onder het ‘mes’. Lisa werd geopereerd aan haar oren, de oude buisjes werden vervangen voor nieuwe T- buisjes wat goede uitkomst moet bieden.

We hadden de dag voor de operatie genoeg afleiding. Het was namelijk pakjes avond en de Sint was ons absoluut niet vergeten. We zijn flink verwend en vooral onze James heeft weer genoeg leuk speelgoed om zijn dag door te komen.

Lisa mocht vanaf 0:00 niets meer eten en drinken en je hebt natuurlijk altijd dorst of honger op de momenten dat het absoluut niet mag. Een voordeel in onze relatie is alles wat te maken heeft met het ziekenhuis we met elkaar kunnen overleggen of vragen. Er is altijd wel iemand die het antwoord weet!

Het ziekenhuis in voor mij een trauma locatie.

Mijn moeder moest deze ochtend om 6:15 bij ons zijn zodat wij vroeg konden vertrekken naar het ziekenhuis. De avond hiervoor was het laat geworden door pakjesavond en de wekker hadden we uitgedrukt. Mijn moeder kwam om 6:30 onze slaapkamer binnenlopen om te kijken hoe ver wij waren. Niet ver en we hadden al in de auto moeten zitten. Een slechte start dus!

Ik sprong uit bed en heb mezelf nog nooit zo snel verzorgt als deze ochtend. We zaten te laat in de auto en stonden al snel in de file. Yeah, top! We kwamen 20 minuten later aan in het ziekenhuis. Een oud en het leek op dat moment wel een verlate ziekenhuis. Ik balde mijn vuisten, zoals ik altijd doe in het ziekenhuis en niet om iemand neer te slaan die onverwachts voor mijn ogen springt, dan zou ik waarschijnlijk keihard wegrennen maar gewoon, van angst.

Het ziekenhuis is voor mij echt een trauma locatie. Aan het UMC ben ik inmiddels gewend en dat voelt zelfs soms als thuis, oke grapje maar in ieder geval vertrouwd. In dit ziekenhuis was ik nog nooit van mijn leven geweest en dan voel ik de spanning oplopen.

In een flits zag ik mezelf daar liggen..

Gelukkig hadden zij begrip voor de situatie > file, dat werkt altijd en mochten we snel doorlopen naar een kamer waarin alles nogmaals besproken werd voor de operatie.

‘Ben jij haar zus of familie?’ vraagt de verpleegkundige voorzichtig terwijl ze deze informatie niet nodig heeft voor de operatie maar stiekem gewoon benieuwd is wat ik van Lisa ben. Dus, dat was afgehandeld en we liepen door naar de ziekenhuiszaal waar Lisa haar joggingbroek moest omruilen voor een sexy blauw operatiepakje. Al voel jij jezelf op dat moment kiplekker in zo’n operatiepakje zie je er sowieso al tien tinten witter uit en dus ziek.

Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest doen. Lisa was uiteraard zenuwachtig voor haar operatie en ik zat daar met mijn duffe hoofd op een stoel naar haar bed. In een flits zag ik mezelf daar liggen met mijn moeder naast mijn bed en probeerde naar voren te halen wat mijn moeder op dat moment altijd deed om mij af te leiden.

De moeder van Lisa is op dat moment onvervangbaar. In dit soort situaties heb je vaak het liefst je moeder bij je, toch? Of is dat alleen als je nog kind bent? Nou, ik kan de meeste operaties en onderzoeken met Lisa hendelen maar als het er echt op aankomt voelt het heerlijk als je moeder erbij is. Ik ga ook altijd extra hard huilen als ik mijn moeder opbel om iets vervelends te vertellen en waarom? Geen idee, gewoon omdat het mijn moeder is ofzo!

Shit, ik heb mezelf niet gehouden aan onze afspraak.

Mijn moeder probeert er altijd een dosis humor in te gooien op zo’n moment. Dat probeerde ik dus ook maar bij Lisa maar toen ik net mijn lolbroek aan had kwam de zuster haar ophalen voor de O.K. Tja en dan? Ik twijfelde even en gaf haar een kus, wenste haar succes en beloofde haar direct aanwezig te zijn als ze wakker zou worden.

De wachtruimte vond ik altijd al verschrikkelijk maar ik heb mezelf nooit beseft dat het misschien nog wel erger is voor de mensen die moeten wachten tot hen dierbare weer bij kennis is na een operatie, ingreep of onderzoek. Het eerste half uur ging prima. Ik vermaakte mezelf door artikelen te lezen en inspiratie op te doen voor LonnekeSchrijft maar daarna leken de minuten wel uren te duren.

Ik heb even getwijfeld maar uiteindelijk besloot ik om een frisse neus te halen buiten. De mevrouw achter de balie had gezegd dat dit nog wel moest kunnen maar toen ik net een stap buiten het ziekenhuis had gezet werd ik gebeld dat de operatie gelukt was en dat ze alweer op de zaal lag.

Shit, ik heb mezelf niet gehouden aan onze afspraak. Ik was er niet op het moment dat ze wakker werd terwijl ik dit wel had beloofd. Ik balde mijn vuisten en liep naar haar kamer toe. Ik was bang om een slaapende en intens witte Lisa aan te treffen maar dat viel mee. Oké en nu? Ik gaf haar een kus op haar hoofd. Ik heb geen idee waarom maar dat zie ik altijd in films en dat ziet er wel tof uit dus ik dacht, dit is het moment om dat te evenaren.

Ik stond deze keer aan háár ziekenhuisbed!

Alles was goed gegaan. Lisa voelde zich prima en had geen pijn. Thank God, er viel een last van mijn schouders af. De moeder van Lisa ingelicht en met hulp van mij kon ze al redelijk snel naar het toilet. Dit ging goed. Een beschuit met suiker en een kopje thee werd genuttigd en daarna mocht ze gaan. Of toch niet, nee dus. De bloeddruk van Lisa was veel te laag. Even overleggen, nog iets eten en toen haar bloeddruk iets hoger was dan laag mocht ze met mij mee.

Hand in hand liepen we het ziekenhuis uit. Bizar om dit eens van de andere kant mee te maken!

 

 

(Visited 261 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

Geen reacties

Schrijf een reactie