Ik heb urineverlies
Persoonlijk

Ik heb last van urineverlies, mijn ervaring!

Op bezoek naar de uroloog!

Ik had huiswerk meegekregen van de Uroloog en hierdoor was ik goed voorbereid. Het dagboek waarin ik mijn urineverlies moest noteren in mijn ene hand en aan de andere hand liep Lonneke met mee naar het ziekenhuis. Oh ja, ik moest ’s ochtends een liter water drinken. De bedoeling was om met een volle blaas naar het ziekenhuis te gaan zodat ik de onderzoeken zo goed mogelijk kon uitvoeren.

Iemand met urineverlies en met een volle blaas naar het ziekenhuis laten gaan is al een moment van paniek. Schuifelend meld ik mezelf aan de balie. Het was druk dus wij namen plaats in de wachtruimte. Ik moest ondertussen zo nodig plassen dat ik naar de balie ging om te vertellen dat ik nú het onderzoek moest doen omdat ik het niet meer kon ophouden.

Dit ging goed. Het eerste onderzoek was een feit. De assistent ging mijn plasstraal meten. Ze meten dan hoe ‘hard’ je plast en hoeveel je plast zodat ze daarna kunnen meten hoeveel er nog in mijn blaas achter wordt gehouden. Ik moest op een soort van PO-stoel zitten, daar mijn urine dumpen zodat het apparatuur was aan de PO- stoel verbonden zat, alles kon vastleggen.

Dit was een makkie! De opluchting was enorm maar ik moest nog wat onderzoeken ondergaan. Dat zit in ieder geval een stuk gemakkelijker in de wachtkamer.

De retentie in mijn blaas werd gemeten.

Het tweede onderzoek was iets minder prettig. Ik moest met op een bed gaan liggen met mijn benen in een beensteun. Je weet wel, alsof je gaat bevallen. Heel sexy lag ik daar, Lonneke hield mijn hand vast en het onderzoek kon beginnen.

Ze begonnen met het onderzoek om de retentie in mijn blaas te bekijken. Dit is belangrijk om als eerst te doen omdat ik zojuist op die po- stoel had geplast. Het onderzoek gebeurd met een Denjere. Dit is een slangetje wat via mijn urinebuis naar mijn blaas wordt geduwd. De dikte van dit slangetje kan verschillen, ik had een van 14mm.

Ik had, zoals ik al dacht, retentie in mijn blaas. Ondanks ik zojuist alles had uit geplast, naar mijn idee zat er nog 175cc in mijn blaas. Dit is niet bizar veel maar het hoort niet. Dit kan een aanleiding zijn van niet goed uitplassen waardoor ik urineverlies krijg.

Het onderzoek ging mis.

Het derde onderzoek deed pijn. De assistent gebruikte een dikkere slang om naar binnen te gaan. Ik moest precies op mijn sluitspier van mijn bekkenbodem zitten. Het onderzoek deed pijn. De assistent moet even puzzelen om het slangetje precies op de juiste plek te krijgen. Tranen stonden in mijn ogen. Het lukte niet, hij moest eruit en een tweede poging werd voorbereid terwijl ze beloofd had om het in één keer goed te doen!

De tweede poging ging goed. Het slangetje zat direct op de juiste plek. Nu kon het onderzoek beginnen. De assistent ging mijn blaas langzaam vullen met water. Ze testen hiermee de belastbaarheid en de drang van mijn blaas. Het blijkt nu achteraf dat ik op 60cc al aandrang krijg.

Dit is ontzettend snel. Ik raakte in paniek maar ik moest volhouden. Lonneke en de assistent probeerde mij af te leiden. Dit lukte tot 140cc. De tranen schoten in mijn ogen en ik kreeg pijnscheuten in mijn blaas. Dit kon niet goed zijn. De assistente zette een bak onder mij, ze liet mij alleen en ik moest proberen om te plassen.

Dat was niet te doen. Ik zat immers nog steeds met mijn benen in die beensteunen, je ligt daar aan een monitor met verschillende kleuren draden die uit mijn blaas liepen. De aandrang bleef maar ik kon mezelf niet goed genoeg ontspannen. Ik mocht uiteindelijk alles laten lopen op het toilet. Een heerlijk gevoel. Deze plas werd onderzocht en zag er goed uit. Mijn nieren werken dus ook prima!

Met een camera werd er in mijn blaas gekeken.

Het vierde en laatste onderzoek was het vervelendste. Deze werd uitgevoerd door mijn arts. De gespannen sfeer probeerde ik zelf te doorbreken door te zeggen: Nou, dit is de eerste keer dat een man het bij mij beneden gaat bekijken’.

Een dikke slang met aan het uiteinde een camera werd mijn blaas ingebracht. Dit was absoluut geen pretje. Eenmaal in mijn blaas zakt de pijn en is het te doen. Er hingen drie beeldschermen waar wij ook alles op konden zien.

We zagen een mooie roze blaas met rode bloedvaatjes. Alles zag eruit zoals het eruit moet zien. Bij het uiteinde van mijn blaas was het geïrriteerd. Dit kan duiden op de onderzoeken die ik zojuist allemaal heb gehad. Het was niet schokkend maar wel vervelend. De arts ging op zoek naar de nier- mondjes. Dit was grappig om te zien.

De assistent ging mij masseren op mijn buik, bij mijn nieren om het vervolgens op het beeldscherm te kunnen zien. Het werkte prima. Mijn nieren spuugde allebei urine en dat is de bedoeling. De slang mocht eruit en ik mocht mezelf weer aankleden.

Medicijnen voor mijn blaas?

Het vijfde onderzoek was het minst pijnlijkst. Een blaas echo om te kijken wat er nu nog voor retentie in mijn blaas zat. Om het secuur te kunnen meten moeten ze een inwendige echo doen maar omdat ik al zoveel slangetjes in mijn urinebuis had gehad was het zo genoeg geweest. De retentie was 70cc. Dit was prima!

In het gesprek met de arts werd duidelijk dat er geen sterke afwijkingen zijn aan mijn blaas of nieren. Ik heb wel tabletten voorgeschreven gekregen om mijn blaas rust te geven. Dit moet ik 1x per dag slikken en ik hoop dat dit werkt. In januari moet ik opnieuw op controle komen dus het word vervolgd.

Het is niet niks om op je 25e urineverlies te hebben. Ik schaam mezelf hiervoor. Gelukkig kan ik dit nu bespreken met Lonneke en dat geeft rust. Er zijn zoveel mensen die kampen met urineverlies. Stap naar de dokter, overwin je angst en praat erover!

Dit artikel is geschreven door Lisa, mijn meisje! 

(Visited 393 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

1 reactie

  • Reageer gre Luttik 12 november 2017 om 14:52

    Jeetje, in welk ziekenhuis worden deze martelingen uitgevoerd? Hadden ze niet beter kunnen beginnen met een echootje? Zal i k je een tip geven? Koop een ouderwetse pispot en ga daar voortaan op. Het is een veel natuurlijkere houding dat op een wc pot. Je blaas wordt beter leeg.
    Geen ouderwetse pot gevonden? Ga dan buiten in de tuin op je hurken. Gaat gelijk het onkruid dood. Nou, niet meer naar dat ziekenhuis. Ze verdienen alleen maar aan je. Je hebt immers nix?
    En dat hadden ze ook anders kunnen ontdekken., weet je.

  • Schrijf een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.