De ziekte van Crohn en sondevoeding
De ziekte van crohn &zo

Ik ben chronisch ziek maar ik wil het niet!

Ik wil zoveel maar ik heb niks te willen..

Ik wil niet ziek zijn. Ik wil iedere dag kunnen doen wat ik wil. Ik wil werken. Ik wil uitgaan. Ik wil laat naar bed gaan en ’s ochtends fit zijn. Ik wil een hoop prednison kilo’s verliezen. Ik wil geen uitlag in mijn gezicht. Ik wil niet meer naar het ziekenhuis. Ik wil geen buikpijn. Ik wil niet moeten zoeken naar het toilet. Ik wil niet ziek zijn. Ik wil zoveel maar ik heb niks te willen..

Ik ben LonnekeSchrijft en ben chronisch ziek.

Als je chronisch ziek bent dan heb je eigenlijk ook de verplichting om het te accepteren. Wat is accepteren? In mijn ogen, als je er ‘gewoon’ mee om kan gaan en vrede hebt met de situatie. Je accepteert dat je ziek bent en bepaalde dingen niet (meer) kunt doen, die je liever wel zou doen. Je accepteert dat je veranderd, dat je vaak naar het ziekenhui moet, nare onderzoeken moet ondergaan, medicijnen moet slikken en op deze manier kan ik deze blog makkelijk vullen.

Chronisch zieke mensen zijn niet altijd sterk..

Chronisch zieke mensen zijn altijd sterk. Dat is een uitspraak die ik vaak te horen krijg van mijn omgeving maar waarom eigenlijk? Ik heb weinig keus namelijk. De pijn wordt alleen maar erger als ik mijn medicijnen niet slik, niet naar het ziekenhuis ga, geen onderzoeken meer laat uitvoeren en niet op tijd mijn rust neem.

Dat niet- chronisch zieke mensen daar niet op hoeve te letten, betekent nog niet dat wij chronisch zieke mensen per definitie ‘sterk’ zijn. Ik neem aan dat dit mentaal wordt bedoeld want fysiek is het al helemaal een drama! 😉

Soms, heel soms, ben ik het namelijk helemaal zat!

Soms, heel soms, ben ik het namelijk helemaal zat. Heb ik geen zin om een artikel te schrijven over het feit dat het allemaal makkelijk te doen is om je leven staande te houden terwijl het op dat moment helemaal niet gaat. Maar ja, wie zit er nou op een klaag- blog te wachten? Het is toch veel ‘sterker’ om te zeggen dat ik het prima trek: Mijn ziekenhuisleven, onderzoeken, uitslagen, afspraken, een peuter opvoeden en een relatie onderhouden.

Niemand zei dat het eenvoudig zou zijn, niemand heeft beloofd dat het vanzelf zou gaan. Jij bent bijzonder en ik ben het waard dus ik vecht tot de lucht is geklaard. Nou dan kan ik lang wachten! Kan je dat? Als je jezelf niet prettig voelt, allerlei depressieve nummers gaat luisteren? Ik heb zo nu en dan zo’n momentje! Even slikken en weer doorgaan.. want daar komt het allemaal op neer. Stoppen is geen optie!

Ik ben chronisch ziek maar ik wil het niet!

Ik moet rekening houden met het feit dat ik niet kan doen wat ik wil. Ik kan niet uitgaan. Ik kan niet laat naar bed en ’s ochtends fit zijn. Ik kan niet direct alle prednison kilo’s achter me laten. Ik kan geen foundation gebruiken vanwege mijn uitslag want daar is geen beginnen aan. Ik moet naar het ziekenhuis. Ik moet mijn medicijnen slikken. Ik heb nou eenmaal littekens en ik moet nou eenmaal altijd in de gaten houden waar een toilet is.

Ik heb geen keus. Maar ik wil het niet. Ik wil niet ziek zijn. Ik wil, al is het maar voor èèn dag, oke een halve dan, gezond zijn. Ik wil niet ziek zijn en ik ben niet altijd sterk!

Een off- day moet kunnen doen? Het is niet realistisch alleen maar te schrijven over hoe makkelijk het allemaal verloopt. Ik heb mijn weg heus wel gevonden in alles rondom het chronisch ziek zijn maar soms, heel soms, even niet!

(Visited 470 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

5 Reacties

  • Reageer simone 30 januari 2017 om 18:47

    Je hoeft niet altijd oké te zijn en je mag ook gewoon schrijven dat het k*t is. Want dat is het ook. Veel sterkte en ik hoop op betere tijden voor je! Geniet van de kleine lichtpuntjes.

  • Reageer Astrid 30 januari 2017 om 23:20

    Wat een supermooie en eerlijke post. Over acceptatie heb ik wel eens gehoord, toen ik zei dat ik daar niet klaar voor was, dat ik net zo goed kan zeggen dat ik er niet klaar voor ben dat het vandaag regent. Met andere woorden, ik heb geen keus. In dit geval, mijn ziektes zijn er gewoon en gaan niet weg als ik die niet accepteer, net zo als de zon niet gaat schijnen omdat ik niet accepteer dat het regent. Dat betekent niet dat je er niet van mag balen natuurlijk maar het verandert de situatie van jouw en mijn ziek-zijn niet. Tja, ben je dan sterk als je geen keuze hebt? Ik vraag me af of mensen dat ook zouden zeggen als je waar zij bij zijn steeds zit te chagrijnen op je ziektes, of dat ze je dan stilletjes verlaten.

    • Reageer Lonnekedewin 4 februari 2017 om 23:03

      Precies mijn punt. Als je ziek bent word je gedwongen om er mee om te gaan en dat is niet per definitie sterk.. maar goed, je wordt uiteindelijk natuurlijk wel sterker door alles wat je meemaakt. Ik krijg soms de indruk dat mensen die ziek zijn ook altijd positief in het leven moet staan en ik wilde vertellen, ondanks ik heel vaak positief ben, dat niet altijd ben. En het dus ook soms helemaal zat ben!

  • Reageer Tanya 10 februari 2017 om 11:39

    Dankjewel dat je dit schrijft Lonneke. Ik ben het zo zat inderdaad om altijd maar ‘schouders eronder’ te zetten en flink te zijn. Soms, inderdaad, gewoon even niet. En erg prettig om te weten dat anderen door dezelfde hel heen gaan (niet dat ik het iemand anders toewens, uiteraard ?) Ben veel gezonde ‘vrienden’ kwijtgeraakt, omdat ik niet meer zo gezellig ben. En inderdaad mensen willen niet horen hoe moeilijk het is, ze willen je alleen maar kunnen bewonderen om je ‘kracht’. Nou vandaag zijn we gewoon even zwak. Gewoon ‘zijn’. Voelen, ervaren wat het is zonder te accepteren. Mag ook een keer. Veel sterkte ❤️

    • Reageer Lonnekedewin 18 februari 2017 om 17:25

      Klopt, soms gaat het gewoon even niet en dat hebben we maar te accepteren. Het is inderdaad fijn om steun te zoeken bij elkaar! Ik ben ook veel vrienden kwijtgeraakt. De ziekte van Crohn is zoveel meer dan alleen maar last van de darmen! Jij ook veel sterkte, ik ga zo direct even je e-mail beantwoorden!

    Schrijf een reactie