Hoe een kind zelfvertrouwen geven
Mama &zo

Hoe je kind zelfvertrouwen geven als je dit zelf niet hebt?

Iedereen wil aardig gevonden worden.

Een zelfbeeld is de manier waarop je over jezelf denkt. een peuter kan nog niet bewust nadenken over zichzelf. Het zelfbeeld heeft invloed op je zelfvertrouwen en dat is wel iets wat je jouw peuter of kind kunt meegeven.

Mensen die van zichzelf onzeker zijn hebben vaak de angst om te falen. Het niet kunnen voldoen aan de hoge eisen die zij aan zichzelf stellen. Of eisen die je van andere krijgt opgelegt. Je kunt over verschillende dingen onzeker zijn, uiterlijk, afkomst, geaardheid of dagelijkse bezigheden.

Het gebrek aan zelfvertrouwen kunnen wij als mensen vaak prima verbloemen. Je vertoont vaak stoer, druk en sociaal wenselijk gedrag om andere niets te laten vermoeden van jouw onzekerheid. Ik kan dit als geen ander beamen.

Iedereen wil aardig gevonden worden voor de mensen in je omgeving. Dit is vooral als kind belangrijk want je wil niet gepest worden maar voor een volwassene is dit exact hetzelfde. Je kunt het alleen beter relativeren. Het is logisch dat niet iedereen op de wereld je aardig kan vinden. Er zijn immers zoveel verschillende mensen die over alles anders denken.

Namate je ouder wordt kom je erachter dat het ook niet belangrijk is om aardig gevonden te worden door iedereen, zolang je maar respect hebt voor de denkwijze van een ander, die anders is dan jezelf hebt. Een masker werkt dan vaak prima. Als ik ‘vroeger’ ergens onzeker over werd, deed ik mijn masker op waardoor dat mezelf hielp om iets wel te durven of te doen.

De persoonlijkheid van een kind speelt mee maar ook de ouders spelen een belangrijke rol!

Onzekerheid is naast een irritant gevoel ook waardevol. Iedereen heeft onzekerheden, ook mensen die beweren dit niet te hebben. Het is menselijk, iets waar iedereen mee te maken heeft, wellicht op een ander vlak en het is iets wat je best af en toe mag laten blijken. Je zult merken vaak meer begrip te krijgen van mensen uit je omgeving als je jouw masker thuis laat, jezelf bent en vertelt waarom je iets niet durft of bang bent.

In mijn kinderjaren was ik een vrolijk, zeker meisje, die voor haar gevoel de hele wereld aan kon. Dit is veranderd op het moment dat ik ziek werd. Ik werd onzeker over mijn lichaam wat veranderde en bang voor de reacties van andere als ze het over werk en opleidingen ging. Het feit dat ik door mijn ziekenjaren niet de kans heb gekregen om mijn diploma te halen, veroorzaakt een onzekerheid, inmiddels heb ik geleerd dat er soms dingen gebeuren die buiten waar je geen invloed op hebt. Zoals dit, in mijn geval.

Kinderen ontwikkelen eerst vertrouwen in hun omgeving en een beeld over zichzelf. zodra de wereld om hen heen groter wordt, gaan ze ook merken zelf invloed te hebben en zo ontwikkelt er een zelfvertrouwen (of niet). De persoonlijkheid van een kind speelt mee maar de ouders en de omgeving van een kind speelt hierin ook een belangrijke rol.

Het is logisch dat een kind veel waarde hecht aan de woorden van de ouders omdat de relatie vaak intensief is tussen ouder en kind. Het is onze taak om hier zo goed mogelijk mee om te gaan en het onze kinderen te laten voelen dat wij positief over ze denken.

Ik keek naar mezelf en stond daar net zo onzeker als James.

Een tijdje geleden ging ik samen met James naar een kinderplaza waar hij lekker een middag heeft gespeeld. Dit was in de tijd ver voor de peuterspeelzaal, James is enig kind waardoor hij op dat moment overspoeld werd door alle kinderen die daar door elkaar aan het rennen waren. Hij stond onzeker in het midden van de peuterplek te kijken naar wat de andere kinderen aan het doen waren maar durfde zelf niets.

Ik keek naar mezelf en ik stond daar eigenlijk precies hetzelfde als James. Spiegelen is belangrijk, zo kun je het gedrag van je kind soms beter begrijpen. Als je hier bewust naar durft te kijken kun je er wellicht iets aan doen. Terwijl alle moeders met elkaar aan het praten waren, zat ik daar in mijn eentje te kijken naar mijn onzeker mannetje die heel graag mee wilde doen maar niet wist hoe hij moest beginnen.

Het is logisch dat een dreumes of peuter van die leeftijd, zonder ervaring met andere kinderen, op deze manier reageert maar dit liet mij wel beseffen dat ik daar iets mee moest. Ik voelde mezelf opgelaten, onzeker en niet prettig in die situatie. Ik zag daar alleen en wist niet goed wat ik moest doen. James stond er precies hetzelfde bij en ik ben toen samen met James gaan klimmen en klauteren in de speeltoestellen om zo wat losser te komen.

Dit deed James goed, de tweede keer dat ik samen met hem naar een kinderplaza ging, durfde hij al wat verder te spelen zonder mij in zijn buurt. Hij probeerde wat contacten te leggen met andere kindjes voor zover hij dat op die leeftijd kan doen en dat deed hem goed.

Hoe een kind zelfvertrouwen geven als je dit zelf niet hebt?

James is niet gewend aan kinderen die schreeuwen en gillen, niet persé omdat ze boos of verdrietig zijn maar vanuit hen spel. Hij hoort dit nooit en kwam iedere keer met een pruilende lip naar mij toegerend als een kindje iets te hard naar zijn zin begon te schreeuwen. James werd hier onzeker en verdrietig van. Inmiddels is hij heel wat gewend en merk ik dat de peuterspeelzaal een grote positieve rol speelt in zijn ontwikkeling.

Het bos is momenteel favoriet. James is geïnteresseerd in alles wat er in het bos is te vinden. Hij vindt het geweldig om hier samen met ons doorheen te wandelen en over eikels en paddestoelen te praten. Dit doen we dan ook vaak, zo gingen wij laatst naar een speelbos. Dit is een speeltuin midden in het bos waar kinderen lekker kunnen spelen terwijl de hond uitraast.

In dit speeltuintje was een kindje van dezelfde leeftijd als James die constant van de kabelbaan afging. James vond dit ontzettend interessant maar als ik vroeg of het ook wilde proberen, knikte hij nee. Ik zag aan hem dat hij het graag wilde maar het spannend vond. In tegenstelling tot een aantal maanden geleden, nam ik het voortouw. Ik stapte op de andere moeder af om te vragen of wij ook een poging mochten wagen op de kabelbaan. Alleen durfde James het nog niet maar samen met mama vond hij het geweldig!

Ik heb misschien iets minder zelfvertrouwen dan dat ik zelf had gehoopt. Ik ben mezelf hiervan bewust en probeer daar aan te werken, voor mezelf maar vooral voor James. Ik merk dat hij losser komt, meer gaat durven en zelfvertrouwen krijgt als hij merkt dat hij iets goed kan.

(Visited 108 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

1 reactie

  • Reageer gre Luttik 9 oktober 2017 om 12:54

    Alles wat nieuw is is toch eng? Het is noch voor jou noch voor James verstandig om daar een probleem van te maken. En al die drukte van die gillende kids? Nou, daar houdt hij gewoon niet zo van. Mijn jongste zoon wilde bv de huiswerkuren op het atheneum niet bezoeken. Al die kletsende leerlingen: ik studeer liever en vooral beter in mijn eigen kamer! Nou, gewoon bespreken met de mentor. Gefixt. Lekker rustig in je eigen kamer.
    Dat jouw lijf voor onzekerheid bij jou zorgt wil nog niet zeggen dat James ook onzeker is. Hij houdt ergens niet van of hij is nog niet toe aan iets. Zoek er niks achter. En hij hoeft toch ook niet alles meteen mee te maken in het kader van hup! Socialiseren! Dat doe je een puppy ook niet aan en zeker een mensenpuppy niet!

  • Schrijf een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.