Een kind opvoeden, straffen of belonen?
Mama &zo

Het opvoeden van je kind, straffen of belonen?

Je bent als ouder het geweten van je peuter!

Een peuter opvoeden is niet zo gemakkelijk blijkt uit de statistieken. Het onderzoek is afgenomen bij meer dan duizend ouders met peuters tussen de 2,5 en 3 jaar oud. Eèn op zeven ouders vindt dat de opvoeding van een peuter hem of haar emotioneel uitput, èèn op de vier zegt lichamelijk uitgeput te zijn en  65 procent van de ouders vindt dat het ook een grote financiële inspanning vraagt.

Peuters hebben nog geen geweten. Als je peuter in jouw ogen iets stouts doet, is dat nooit met opzet. Het besef van goed of fout moet je als ouders bij je kind ontwikkelen. Je bent als ouders dus het geweten van je kind!

Je wilt je kind het liefst niet straffen maar soms kom je er niet onderuit. Bij onze peuter van twee jaar en drie maanden is het soms nodig om zijn drag te corrigeren. Het is beter om je kind te belonen in plaats van te straffen. Als je beloont, benadruk je de positieve kanten van je kind. Het kind krijgt meer zelfvertrouwen maar het is voor veel ouders onmogelijk om alleen de positieve kanten te belonen.

Hoe straf jij jouw kind?

Schreeuwen, boos worden of slaan heeft geen effect. Het werkt zelfs integendeel want je leert op deze manier juist dat je kind moet schreeuwen, boos worden of slaan als hij of zij iets wil bereiken. Je kind wordt sneller boos als de ouders ook zo reageren.

Als James echt niet wil luisteren en dat begint nu steeds vaker voor te komen, corrigeer ik hem door te vertellen dat ik het gedrag wat hij laat zien, niet leuk vindt. En als hij door blijft gaan of juist iets niet wil opruimen waarvan ik vind dat hij dit wel moet doen omdat hij bijvoorbeeld iets op de grond heeft gegooid, negeer ik hem.

In het begin vond ik dit lastig. James gaat dan huilen, wordt boos en doet er alles aan om aandacht te krijgen. Ik probeer mezelf hiervan voor af te sluiten en op dat moment, wel in de buurt, iets anders te gaan doen. Als ik mijn poot  stijf houd dan komt hij uiteindelijk naar mij toegelopen om in zijn taal uit te leggen dat hij het daadwerkelijk heeft opgeruimd. Een compliment, een kus en we gaan weer verder spelen.

Een kind van 2,5 kan best een time- out krijgen!

Ik moet zeggen dat ik tot nu toe in mijn handjes mag klappen met James. Hij vertoont nooit echt ‘vervelend’ of zeurderig gedrag. het is tot nu toe alleen nog een probleem geweest als hij iets op de grond gooit wat hij vervolgens van ons moet opruimen. En hij zeurt weleens om een koekje of snoepje maar hier is hij nog wel van af te leiden door over iets anders te beginnen.

Als je kind echt vervelend is. Kan zelfs een peuter van 2,5 best even een time- out krijgen. Je kunt hierover een speciaal stoeltje aanschaffen zodat het kind weet, als hij daarop moet zitten, dat hij stout is geweest. Laat je kind hier geen half uur op zitten want dan is hij of zij het probleem alweer vergeten. Een minuutje of twee moet geen probleem zijn.

Het klinkt misschien gek maar ik voel mezelf niet prettig bij een time- out straf. Dit komt misschien omdat het bij James ook nog niet van toepassing is. Ik kan me best voorstellen dat dit op een latere leeftijd heel handig kan zijn. Ik zou het hoe dan ook alleen maar gebruiken als het echt niet anders kan en je kind zo boos is dat hij of zij echt even moet afkoelen voordat je er weer over kan kletsen.

James zit in de uitprobeer- fase, straf ik hem te licht?

De kunst van het ouderschap is om redelijk te blijven. Als je een te lichte straf geeft aan je kind heeft het niet veel effect maar een zware straf maakt je kind op langere termijn immuun voor lichtere straffen.

Ik merk dat ik James soms te licht straf. Ik vind straf zo’n vervelend woord.. We liepen vandaag in het bos en hij mocht zijn fiets meenemen. Het rondje werd iets te lang en hij werd begrijpelijk moe. Lisa wilde hem optillen zodat ik zijn fiets kon pakken en we op deze manier iets sneller bij de auto waren. Dit wilde James graag tot het moment dat Lisa hem echt ging optillen en ik zijn fiets pakte. James maakt hier dan een spelletje van. Dit kan hij twee keer doen, de derde keer leg ik hem uit dat als hij nog een keer laat merken dat hij opgetild wil worden, wij dit ook doen.

En ja hoor, hij ging opnieuw huilen met zijn armen omhoog zodat Lisa hem kon optillen. Wederom werd hij boos als zij hem daadwerkelijk wilde optillen. Toch gedaan want op deze manier duurde het natuurlijk steeds langer en hij maakte hier gewoon een spelletje van.

Het opvoeden van je kind, straffen of belonen? Laat het weten in de comments.

(Visited 93 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

Geen reacties

Schrijf een reactie