Mijn kind gaat naar de peuterspeelzaal
Mama &zo

Help mijn kind gaat naar de peuterspeelzaal!

Ja, ik het is goed voor zijn ontwikkeling. Ik weet het. 

Ja, het is goed voor zijn ontwikkeling. Ja, het is goed voor zijn groeiproces. Ja, het is goed dat hij leert om met andere kinderen te spelen. Ja, het is een goede voorbereiding op school. Ja, ik weet het allemaal maar ik vind het ook verschrikkelijk!

Aangezien ik geen baan heb, gaat James ook niet naar een kinderdagverblijf. Hij is altijd met mij of met papa thuis. We doen leuke dingen met hem, proberen hem zoveel mogelijk te leren en hoevaak hij ook speelt met zijn leeftijdsgenoot- neef, Sam, komt hij sociale contacten te kort.
Dit is zo’n nadeel van het jonge ouderschap. Er zijn maar weinig vrienden in onze omgeving die ook een kind hebben van 2 en hoewel kinderen op deze leeftijd nog niet echt samen kunnen spelen, leren ze daar natuurlijk wel van!

Lees ook: James aan het woord. Zo mama zo zoon! (deel 2) 

Ik ben vanaf zijn geboorte altijd met hem samen geweest.

James is enigskind en krijgt van ons natuurlijk alle aandacht. Het is ook belangrijk dat hij leert dat hij soms even moet wachten. Dit kan hij naar mijn idee beter leren op de peuterspeelzaal dan dat hij straks direct in het diepe wordt gegooid op de kleuterschool.
Hij gaat wel naar een peuterspeelzaal die samenwerkt met zijn toekomstige school in de hoop dat meer ouders hetzelfde denken als ik. Als hij met zijn groep van de peuterspeelzaal naar groep 1 van de kleuterschool gaat, dan zijn er in ieder geval alvast wat bekende gezichten voor James. Op deze manier hoop ik de stap voor hem wat kleiner te maken.

De meeste moeders die naast het moederschap nog werken zijn het gewend om af en toe hen kind weg te brengen en later op te halen. Ik niet, ik ben vanaf zijn geboorte altijd samen met James geweest en ik heb ieder klein stapje van zijn ontwikkeling kunnen zien van heel dichtbij. Dit is een geweldig gegeven maar dat maakt het nu misschien nog net wat lastiger..

Help mijn kind gaat naar de peuterspeelzaal!

Het is dus even slikken als ik hem straks voor het eerst weg ga brengen naar de peuterspeelzaal. Aankomende week hebben we een gesprek met de leidsters. James kan dan ook mee in de hoop dat hij al wat op onderzoek uitgaat.

James is allang dat kleine schattige baby’tje niet meer maar de peuterspeelzaal zal deze stap tot grote jongen nog wat groter maken. Ik denk dat vooral zijn taal- ontwikkeling dan als een tielelier gaat en hij binnen de kortste keren de oren van onze koppen af kletst. Hartstikke leuk natuurlijk!

Op zich sta ik er redelijk nuchter in met dit soort dingen. Ik goed naar James overbrengen dat het allemaal oke is maar dat neemt niet weg dat ik straks brullend wegloop als ik hem heb weggebracht.

Lees ook: Kijkt mijn dreumes teveel televisie? 

Hoe gingen jullie hiermee om? Had je hier veel moeite mee of viel het 100% mee? Ik denk dat het tijd nodig heeft. Als James na een tijdje lekker gaat spelen en gewend is. Dan zal het voor mij ook steeds makkelijker worden om hem weg te brengen. Maar goed, dat is natuurlijk geen garantie want ik hoor ook weleens dat een kindje absoluut niet op zijn of haar plek is bij een peuterspeelzaal.

(Visited 184 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

2 Reacties

  • Reageer gre Luttik 3 augustus 2017 om 07:45

    Dag Lonneke, neem nu maar van een 66 jarige moeder van twee grote mannen aan dat een peuterspeelzaal weinig toevoegt aan jouw of jullie opvoeding, socialisatie enz. Jullie zijn de vader en moeder. Jullie brengen het kind normen en waarden bij: liefde voor anderen en zichzelf, zelfstandigheid, zelfredzaamheid en zijn gedrag ten opzichte van anderen. Wat leren kinderen op een peuterspeelzaal? Rennen, schreeuwen, egocentriciteit want ze moeten van zich afbijten. Wie in een grote groep leeft, kijk naar groepsgedrag bij dieren, leert dat IKKE het belangrijkst moet zijn omdat IKKE anders uit de groep valt. Kijk naar een kudde paarden. Zijn die lief en sociaal? Welnee, binnen de kudde vormen zich groepjes. En die groepjes bijten naar de andere groepen. Kijk naar het eet en drinkgedrag van pups of kittens. Ze vechten om een tepel of een bakje eten. Bij peuters is dat niet anders. Alleen op een ander vlak. Ze pikken elkaar speelgoed af, en laten het ander kind gefrustreerd achter. Wat krijg je van frustratie? Verdriet! En dan? Boosheid! En dan vechten. Aan haren trekken, gniepen en slaan.
    Breng je jochie niet meer dan twee ochtendjas naar die peuterbedoening. Dan blijft het leuk voor hem en voor jou..
    Zelfstandigheid leer jij hem! Die knulletjes van mij, binnen 2,5 jaar had ik er met mijn colitis ulcerosa erbij dus twee, zijn ondanks alles goed terechtgekomen met die twee ochtendjes crèche zoals dat toen heette. Voorlezen, samen koken, al wandelend leren, speeltuin, buurmeisjes waarvan de een Merel Westrik was, in de tuin camperen, bezoekjes aan ouderen omdat de wereld niet alleen uit jonge mensen bestaat, samen filmpjes kijken, leren foto’s maken, kinderboerderij. De poes of konijn in bed. Lonneke, daar kan geen peuterspeelzaal tegenop!
    Die zijn bedacht door mensen die dus toen aan de wieg stonden van onze egoïstische samenleving.
    Alles wat een kind leert voor zijn zesde verjaardag is bepalend voor de rest van zijn leven. En het voorrecht dat jij hierin hebt is het mooiste wat er op de wereld bestaat.

  • Reageer Nicole Orriëns 3 augustus 2017 om 07:50

    Ik snap je best Lonneke. Dit soort mijlpalen is gewoon altijd even slikken. Maar ik kan je uit ervaring vertellen dat het goed komt! Het zal even slikken zijn in het begin, maar je went er heel snel aan. En hoewel je een fase afsluit, begint er ook weer een nieuwe!

    En het zou toch jammer zijn als je het leuke begin van een nieuwe fase misloopt omdat je nog treurt over de oude fase.

    Mijn jongste dochter vertrekt in oktober naar China… Dus ik moet zelf ook weer even slikken ; )

  • Schrijf een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.