De uitslag van de MRI-scan van mijn hoofd
De ziekte van crohn &zo

De uitslag van de MRI- scan van mijn hoofd.

Angst voor de uitslag van de MRI- scan.

In dit artikel kun je lezen dat ik de afgelopen maanden bezig ben om te laten onderzoeken waarom ik regelmatig flauwval. En met regelmatig bedoel ik, zo’n zes keer per dag. Dit is momenteel minder als dat het was maar het gebeurd nog te vaak.

Ik heb een EEG- onderzoek ondergaan en vorige week heb ik een MRI- scan gehad van mijn hoofd. Dit is spannend want eigenlijk iedere uitslag wat uit een MRI- scan komt, is slecht. Het hoeft niet altijd slecht- slecht te zijn maar het is altijd negatief voor jezelf.

De tijd na het onderzoek is deze angst regelmatige door mijn hoofd geschoten. Leuke woordspeling he? Ik heb weken iedere dag hoofdpijn gehad waardoor de angst op een negatieve uitslag groter wordt. Ik sprak hierover met mijn ouders en we besloten het naast ons neer te legen.

Je hebt geen leven als je iedere dag bezig bent met wat de uitslag zou zijn. Het is me gelukt. Ik heb er in die weken nauwelijks aan gedacht, tot de dag voor de uitslag. Het inslapen ging lastiger omdat ik aan het malen was. Wat nou als? En James dan? Even ‘lekker’ doem- denken maar het gaat op dat moment automatisch.

Ik kijk op zijn scherm en zie mijn naam..

Kletsend over leuke en vrolijke dingen vallen Lisa en ik, iets later dan normaal, in slaap. De dag van de uitslag brak aan. Top, ik heb om 15:10 een afspraak in het ziekenhuis. Het bepaald je hele dag. We kunnen niet veel ondernemen want James moet ’s middags slapen en ik besloot die dag ziek te worden.

Lisa wilde persé mee naar de uitslag. Ik begreep in eerste instantie niet waarom ze dit belangrijk vond. Er zou immers niks uitkomen en binnen hooguit een half uur zou ik weer thuis naast haar op de bank zitten. Maar ja, het is niet niks. Ze ging gewoon ‘voor de zekerheid’ mee naar het ziekenhuis.

Tijdens de rit naar het ziekenhuis bedenk ik me ineens dat ze heus wel hadden gebeld als het echt helemaal fout was geweest. Althans, dat heb ik wel vaker gehoord. Aan de andere kant hebben ze geen tijd om iedere scan tussendoor te bekijken. Anders zou de afspraak van de uitslag wel eerder kunnen plaats vinden. Zouden ze een pop- up krijgen als er iets blijkt te zitten? Ik weet het niet, jij?

Misschien heeft de radioloog meer tijd en bekijkt hij ze alvast voor de neuroloog, als het slecht is, dat hij hem direct op belt? Nou goed. In de minuten voor de uitslag word ik pas echt zenuwachtig. Ik word naar binnengeroepen en terwijl we plaats nemen krijgt de arts telefoon. Ik kijk op het scherm van zijn computer en ik zie mijn naam. Ik probeer af te lezen wat daar staat maar het lukt niet.

De uitslag van de MRI- scan.

De arts begint te vertellen. De EEG zag er prima uit. Dat wil zeggen dat het niet betekent dat ik geen epilepsie heb maar dat het op dát moment niet aanwezig was. ‘Tja en dan de MRI- scan’ ging de arts iets minder enthousiast verder. ‘Die moet ik nog even bekijken’ verteld hij.

Ik vraag mezelf af of dit werkelijk zo is. Bekijkt hij op het moment dat ik aan zijn bureau zit pas voor het eerst mijn scan? Mijn arts scrolt door mijn hoofd heen op het beeldscherm en verteld dat alles er prima uit ziet. Ik zucht van opluchting en vraag aan de arts of hij kan zien waar ik tijdens de MRI- scan aan dacht.

Dit vroeg ik mezelf af in mijn vorig artikel. Wees gerust, dit is niet het geval. Daar moet je een hele andere studie voor hebben gevolgd! 😉

Ik kan met een gerust hart naar huis. Er is niets te zien van een aangeboren hersenafwijking of andere enge dingen op de MRI- scan. Het is een twee strijd. aan de ene kant is het vreselijk om een MRI- scan te ondergaan van je hoofd en de uitslag af te wachten is killing maar aan de andere kant, als deze goed is, ben ik extra blij.

Het is een soort ‘luxe’ dat er bij mij af en toe wordt gekeken hoe het er allemaal uit ziet. Dat voelt goed. Ik bedoel, weet jij nu op dit moment of je lichaam van binnen helemaal gezond is? De meeste niet, toch?

Ik ben er weer vanaf. Het feit dat ik regelmatig flauwval heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met stress en ik kan mezelf hier ook wel in vinden. In overleg met de huisarts ga ik bespreken of er nog een cardioloog aan te pas moet komen. Wordt vervolgt.

Op dit soort momenten besef ik mezelf dat ik een gelukkig mens mag zijn. Ik besef mezelf heel goed dat er ook mensen de artsenkamer binnenlopen en met slecht nieuws het ziekenhuis verlaten. Leef, alsof het je laatste dag is, leef alsof de morgen niet bestaat, LEEF!

(Visited 2.153 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

2 Reacties

  • Reageer Chantal 6 oktober 2017 om 08:58

    Wat fijn dat de scans helemaal clean waren! Ik heb zelf ook dat proces mee gemaakt, ik kreeg ineens epileptische aanvallen in mijn slaap, en dat ging bijna mis…Het was allemaal heel erg stressvol, zou het een hersenafwijking kunnen zijn, ik was net 30 geworden en er was geen duidelijke oorzaak voor de aanvallen. Zo lang stil liggen vond ik echt doodeng, en zat alleen maar na te denken over wat er mis kon zijn. Gelukkig ook geen afwijkingen, maar helaas aan de andere kan ook bij mij geen duidelijke oorzaak gevonden. Ik ben iig wel over mijn angst voor ziekenhuizen en naalden heen.

    Hoop dat je je snel wat beter voelt!

  • Reageer gre Luttik 6 oktober 2017 om 09:16

    Fijn Lonneke, dat ze iig in je hoofd niets hebben gevonden dat op iets ernstig duidt. Is het misschien al eens bedacht door de artsen dat het zou kunnen zijn dat de combi van medicijnen dit als bijwerking kan hebben? Vraag ook eens eens een gesprekje aan met jouw eigen apotheker. Die hebben een vijfjarige universitaire studie achter de rug, weet je. En weten heel veel van de medicijnen. Vaak meer dan je eigen specialist. Een apotheker belt ook voor jou met de producenten van je medicijnen om de nieuwste informatie te vergaren. Wie weet, he?
    En, Lonneke, onder hoeveel druk leef jij? Misschien dat een psycholoog je in een paar gesprekken handvatten kan aanreiken om de rem van de stressmolen dan te vinden.
    Maak je vooral niet druk over hoe anderen ( over jou en jullie) denken. Dat is nl hun probleem. Dat begin ik nu na een dik jaar scheidingsstress zoetjesaan ook te leren. Colitis ( in jouw geval Crohn) spierreumatiek ( bij jou Bechterev), wipplash, zware medicijnen, vermoeidheid en ik weet niet wat allemaal, is al ingewikkeld genoeg toch? Ook ik wordt alle dagen wakker met de vraag in mijn hoofd wat voor ellende ik deze dag weer moet oplossen. Papierentroep van 45 jaar. Zorgen om mijn oudste hond. Hoe moet ik het financieel rondbreien met de rekeningen van de advocaat met een AOWtje? Daar gaan mijn reserves waarvan ik nog een paar jaartjes had willen genieten. Wat gaat er gebeuren? Wat is mijn toekomst? Geen WMO hulp meer. En dan zorgen dat de dag niet eindigt als een uitgeblazen kaars of een flutballon. Plannen, agenda en toch nog iets leuks willen doen. Daar hebben buikpatienten met alle pijn en lege batterijen ook wel eens zin in. En de klok draait door! Ik hoop voor jullie dat je het evenwicht vindt. En schrijf eens hoe dat verder gaat met dat flauwvallen. Maak je alle keren een duikvlucht naar de grond? Of blijf je gewoon in je stoel zitten? Hoe werkt dat?

  • Schrijf een reactie